چه کنیم بچه ها به حرفمان گوش کنند ؟

وقتی روی کتاب‌های کف اتاق‌خواب پسر ده‌ساله‌ام لیز خوردم فهمیدم که باید کاریکرد. آن‌طور هم نبود که من و همسرم قبلاً تلاش نکرده باشیم، تهدیدها و خواهش‌های مافقط به‌طور موقتی مشکل را حل می‌کرد و کتاب‌ها همیشه کف اتاق پراکنده بود. فکری بهذهنم خطور کرد که از روش منظمی که در کتاب‌فروشی‌ها به‌کار برده می‌شود، استفادهکنم.

برای پسرم قفسه‌هائی خریدم، سپس به کمک هم کتاب‌ها و دیگر وسایل او را درقفسه‌ها جای دادیم و مرتب کردیم. دیگر نه من نق می‌زدم و نه او اتاق درهم برهمیداشت.

*  بنابراینشما چه چیزی باید به فرزندانتان بگوئید تا کاری را که می‌خواهید انجام دهند؟راه‌حل‌های زیر با استفاده از تجربه‌های والدین که مربوط به پنج مشکل عمومی استباید حس همکاری و مسئولیت‌پذیری و مرتب بودن فرزندان را برانگیزد مهارت‌هائی که یکعمر به درد آنان می‌خورد.

وقتی فرزندتان دسته‌گلی به آب داده است. به‌جای اینکه بگوئید ”ای دست و پا چلفتی!“ بگوئید: ”ببینم، برای حل این مشکل چی لازم داری؟

جین نلسون روانشناس خانواده می‌گوید: ”این که والدین چگونه با اشتباهات کوچکفرزندان کنار می‌آیند، از ریختن شیر گرفته تا شکستن اسباب‌بازی، می‌تواند منجر بهدوستی و اعتماد بین آنها و فرزندانشان شود یا سبب فاصله و خصومت گردد.

* گاهیفرزندانتان کارهائی می‌کنند که شما باید تحمل کنید، البته خیلی سخت است ولی برخوردخشونت‌آمیز به آنها یاد نمی‌دهد چگونه رفتارشان را تصحیح کنند. اگر با فریادبگوئید: ”فوراً آن را تمیز کن.“ عمل تمیزکردن را نمی‌شنوند، بلکه بیشتر لحن تنبیهشما را تماشا می‌کند.

 

نحوه برخورد فرزندتان با راه‌حل انتخابی شما مهم است.متوجه باشید که هیچ سرزنشی در کار نباشد، فقط به‌طور ساده بیان موقعیتی باشد کهنیازمند اصلاح است.

 اتاق درهم و برهم فرزندتان شما را ناراحت می‌کند. به‌جای این‌کهبگوئید ”اتاقت را مرتب کن، وگرنه...!“ بگوئید ”یا الان مرتب کن و یا تا ده دقیقهبعد، انتخاب با خودت است.

والدین اغلب به استفاده از تهدیدهای توخالی رویمی‌آورند که تأثیر چندانی بر بچه‌ها ندارد. نتیجه چیست؟ به‌نظر می‌رسد ”نتیجه ایننوع برخورد افزایش کشمکش است که می‌تواند به سرعت شدت یابد.

 

*  از تهدید اجتنابورزید.

سعی کنید که همیشه بر وجه مثبت کار تأکید کنید. مثلاً بگوئید: ”اگراسباب‌بازی‌ها و لباس‌هایت منظم باشد اتاقت خیلی قشنگ می‌شود.“ و با دادن انتخابمحدودی به فرزندانتان در مورد زمان انجام این‌کار، در واقع از برخورد و درگیری بااو پرهیز می‌کند.

او نمی‌خواهد از رختخواب بیرون بیاید. به‌جای این‌که بگوئیدپاشو! این آخرین دفعه است که صدایت می‌کنم“ بگوئید: ”صبح به‌خیر. ساعت هفت است ،الان باید چه‌کار کنی؟

به‌عنوان والدین ، ما اغلب در قبال فرزندانمان مسئولیتزیادی به‌عهده می‌گیریم ، بنابراین تعجبی ندارد که آنها مدت زیادی در تخت‌خواب منتظربمانند تا به آنها گفته شود ، بلند شوند. فرزندان به‌طور تجربی می‌دانند که ما آنهارا با ناز و نواش بیدار می‌کنیم و نمی‌گذاریم دیرشان شود.

نلسون می‌گوید:نق‌زدن ، به فرزندان یاد نمی‌دهد که چگونه مسئولیت‌پذیر باشند. در تعطیلی آخر هفتهدر مورد راه‌هائی که سبب می‌شود صبح زیبا همچنان زیبا بماند ، صحبت کنید. به‌عنوانمثال او می‌تواند شب قبل لباس‌هایش را آماده کند و کیفش را ببندد. یک ساعت بخرید ونحوه تنظیم آن را به او یاد بدهید.

تصمیم بگیرید در مقابل کاری که می‌خواهیدفرزندتان انجام دهد ، چه خواهید کرد. مثلاً برایش توضیح دهید که اگر از سرویس مدرسهجا بماند ، او را با ماشین خودتان نخواهید رساند. البته این تهدید موقعی عاقلانه استکه فرزندتان بتواند پیاده یا با وسایل نقلیه عمومی به مدرسه برود.

 

*  بر سرحرفتان بمانید:

او باید مسئله دیر رفتن به مدرسه را حل کند یا این‌که جوابگویعلت دیر کردش به اولیاء مدرسه باشد.

*  او باز هم می‌خواهد در انجام تکالیف بهاو کمک کنید. به‌جای این‌که بگوئید: ”تو خیلی تنبلی! باید بیشتر تلاش کنی“ بگوئید کار، کار توست، مطمئنم که می‌توانی آن را انحام بدهی.

هنگام شب در اکثرخانه‌ها برای انجام تکالیف درگیری وجود دارد. بعضی مواقع فرزندان کند هستند. کمککردن بیش از حد به بچه سبب عدم پیشرفت او می‌شود.

توپ را در زمین فرزندتانبیندازید. اول به او بگوئید که به توانائی‌های او ایمان دارید، ”هفته گذشته مسئلهسختی را حل کردی“، سپس مقررات مشخصی برای مطالعه وضع کنید و یک مکان آرام برایمطالعه ایجاد نمائید که دور از سر و صدای اطفال و تلویزیون باشد. ضمناً خودتان همبه مطالعه بپردازید نه اینکه جلوی تلویزیون بنشینید و به او بگوئید شما مطالعه کن!

وقتی فرزند شما مشغول انجام تکالیفش است نزدیک او نروید. این‌کار او را خیلیوابسته خواهد کرد. البته چنانچه در مورد چیزی مشکل دارد یا مردد است، خوب است کههمان را توضیح دهید و بعد از او دور شوید. نحوه برخورد فرزندتان با راه‌حل انتخابیشما مهم است. متوجه باشید که هیچ سرزنشی در کار نباشد ، فقط به‌طور ساده بیانموقعیتی باشد که نیازمند اصلاح است.

هرگز تکالیف او را انجام ندهید این کارمانع پیشرفت او می‌شود، چرا که فرزندتان چیزی یاد نمی‌گیرد. راه‌حلش این است کهتکالیف را به‌صورت کاری عادی و روزمره در آورید نه اینکه مسئله‌ای باشد که هر روزدر موردش کشمکش داشته باشید. او هیچ‌کاری در خانه انجام نمی‌دهد. به‌جای اینکهبگوئید: ”کی می‌خواهی یاد بگیری که در مورد کارهای خانه احساس مسئولیت کنی؟بگوئید: ”تا میز چیده نشود نمی‌توانم شام را بکشم“ درگیر و شریک‌کردن بچه‌ها درکارهای خانه ، همیشه مشکل است. این‌کار را با وضع مقررات مشخصی در مورد اینکه چهکسی ، چه کاری را چه موقع می‌بایست انجام دهد شروع کنید. از بچه‌ها بخواهید که درطرح یک جدول به شما کمک کنند. وقتی کاری به‌طور کامل اجرا نمی‌شود، با ربط‌دادننتایج به رفتار بد، درسی به آنها بیاموزید.

والدین پرمشغله اغلب مانند گروهبانآموزشی عمل می‌کنند که فقط در طول روز به افراد آموزش می‌دهند، این روش نه تنهابی‌اثر است بلکه والدین و فرزندان را عصبانی و آزرده‌خاطر می‌کند.

برای نمونهتا زمانی‌که میز چیده نشود از دادن شام امتناع کنید. در این مورد قاطع باشید؛ حتیاگر فرزندتان گرسنه به رختخواب برود. در مورد لباس‌های کثیف نیز همین‌گونه برخوردکنید.

سر فرزندتان داد نزنید که لباس‌هایش را از کف اتاق جمع کند، بلکه فقطلباس‌هائی را بشوئید که در سبد رختشوئی است. موقعی‌که فرزندتان می‌خواهد لباسمورد علاقه‌اش را بپوشد ولی می‌بیند که شسته نیست، یاد می‌گیرد که از قبل به فکرشباشد. انتظار داشته باشید که گاهی فرزندتان شما را عصبانی کند. وقتی او این‌کار رامی‌کند، فقط پاسخ مختصر و ساده‌ای بدهید. به خاطر داشته باشید که کارها برای اینکهبهتر شوند ، اول بدتر می‌شوند. اما در درازمدت تلاش بیشتر برای درگیر کردن فرزنداندر یافتن راه‌حل مشکلات ، هزینه ناچیزی است که برای پرورش فرزندانی مسئولیت‌شناس وباانگیزه می‌پردازید.

 

این وبلاگ درآدرس http://mashghemehr.blogfa.com  به روز رسانی می گردد

/ 2 نظر / 42 بازدید