چرا آسمان را آبی میبینیم؟

 

رنگ آسمان ناشی از این واقعیت است که نور با ذراتی که به آن ها برخورد می کند


(در این مورد مولکول های گازی که جو زمین را تشکیل می دهند) بر هم کنش دارد. اثر این فرایند، به نام پراکندگی ،بر نوری که به ذره برخورد می کند این است که جذب می شود و سس در تمام جهات باز می تابد. دو عامل ، طول موج و اندازه ذره ای که نور با آن برخورد می کند، در این فرایند دخالت دارند. بنابر قانون پراکندگی ریلی، اگر اندازه ی ذره کمتر از طول کوج های نور مرئی باشد، آن ذره به طور بسیار گزینشی عمل خواهد کرد، یعنی طول موج های کوتاهتر را بهتر و بیشتر از طول موج های بلند تر پراکنده می کند. تمام رنگ های نور تا حدی پراکنده می شوند، اما مولکول های جو زمین (که ابعادشان کوچکتر از نور آبی است) نور آبی را بیشتر از نور سبز ، زرد، یا قرمز پراکنده می کنند. در این صورت اگر به مجموعه ای از مولکول ها که مستقیما در امتداد خورشید قرار دارند نگاه کنیم، خورشید را اندکی قرمز می بینیم، اما اگر  همان مجموعه ذرات را از پهلو نگاه کنیم، نوری را خواهیم دید که آن مجموعه پراکنده کرده است(که عمدتا نور آبی است). غروب سرخ رنگ نتیجه ی دیگری ار پراکندگی است. به هنگام غروب که خورشید ظاهرا به طرف افق حرکت میکند، نور آن باید از مواد بیشتری  که جو را تشکی می دهند عبور کند، در این حال چون مولکول  های موجود در جو ،نور آبی را بیشتر از نور های دیگر پراکنده می کنند، رنگ هایی که در امتداد خط دید ما در جو نفوذ می کند، رنگ آبی کمتری دارند ؛ از این رو ما رنگهایی را که مایل به سرخ آنها بیشتر است می بینیم. بنابر این پدیده هایی را که فلق و شفق می نامیم نتیجه ی پراکندگی نور به وسیله ی مولکول های موجود در جو است.

ماه، بر خلاف زمین فاقد جو است، و بنابر این آسمان آن رنگ ندارد و بهتر است بگویم که سیاه است. وقتی خورشید در هرجایی از سطح ماه "غروی کند"، آنجا بلافاصله تاریک می شود و این تغییر با افت شدید دما همراه است.

/ 0 نظر / 10 بازدید